Hiç beklemediğiniz anda anılarınız çıkıp geliverir bir yerlerden birer birer.

 

Ne oldu sana diye soran yüzler... Kırgın bakan... Gülümseyen yüzler. Bir köşede ağlamaklı biri, başka bir köşede ise çekip gitmekte olan bir silüet.

 

Davetsiz misafirler... Belki de davet ettin!

 

Bir anı bombardımanı başlamıştır artık. Hem de sığınağının tam içinde.

Şarapnel parçaları gibidir anılar, hedef gözetmeksizin yayılırlar boşlukta, sımsıkı saran kollar uzanır bir kuytudan, mutlusundur bir an ve bir anda da o kolların başkasına uzandığını görürsün. Çoktandır hiç görmediğin yüzler merhaba der sana.

 

Güneş tutulması kadar süren bir anda, aklın da tutulmuştur. İstemsizce akar anıların dışarı doğru, hızlandırılmış filmler gibi, bir geri sarım gibi. Gözyaşların gülümsemelerine karışır, gururların pişmanlıklarına, merhabaların elvedalarına, sevgilerin nefretlerine.

İçinde tutsak kıldığın her bir yaşam parçası, artık yüreğini talan eden bir istila ordusuna dönüşmüştür.

 

Elebaşları gelir sorar bazen, "Hadi, bizi özgür kılma zamanın hala gelmedi m?" diye.

Hadi teslim olalım, tüm bastırılmış anılarımızı özgür kılalım, içimizde atılsın o büyük özgürlüğün,

"Ben herşeyimle buyum" diyebilmenin,

ilk adımları...

 

TUNCAY TEMİZ

Not: Sevgili Tuncay, aşağıdaki ikinci şiiri senin bu yazını okumadan önce yazmıştım ama ana izlek aynı olmuş. (Barış)